Bir kadın düşünün, evli ve harika bir kız çocuğu var, müthiş bir evde yaşıyor,  İngiliz edebiyatı yüksek lisansı yapmış, çalışmıyor ve zamanını kızını çocuk parkına götürmek, rutin ev işleri yapmak ve arada yürüyüşe çıkarak geçiriyor.

Bir adam düşünün, evli ve bir erkek çocuk sahibi, çalışmıyor ve zamanını oğluyla ilgilenerek geçiriyor. Eşi çok yoğun çalışıyor ve belgeselci.

Bu iki insanın ne gibi ortak yönleri olabilir?

Film ilerledikçe içinde yaşadıkları hayatlardan memnunsuz bu iki insanın birbirleri için eksiklik olan tarafları doldurmaya başladıklarını görüyoruz. Ancak yaşadıkları kasabadaki (banliyö) çoçukları taciz eden bir de sapık var. Bu her ebeveny için ürkütücü bir durumdur.

Şarşırtıcı olan filmin içindeki absürtlükler. Ama o kadar olağan gibi işleniyor ki. Bana kalırsa bu kadar absürt olması bilinçli bir tercih. Bu açıdan bakıldığında yönetmen Todd Field yapmaya çalıştığı çarpıklıkların abartılı anlatımı konusunda oldukça başarılı.

Absürtlüklerden örnek vermek gerekirse, halka açık bir havuza deniz gözlüğü ve paletle giren sapığı kimse fark etmiyor. Bir süre sonra sapık havuzun içine dalıp çocukları seyretmeye başlıyor. Yine fark eden yok. Ta ki kadın karakterimiz onu görene kadar. Sonra da herkes havuzdan çıkıyor, polis çağrılıyor ve sapık havuzdan çıkarılıp götürülüyor. Sonra herkes hiçbir şey olamamış gibi havuza neşe içinde atlıyor.

Aldatma, çelişkiler, cinsel sapkınlık gibi konularda sorgulatmalar yapan filmin sonu da bir o kadar ilginç. Filmi olduğu gibi kabul ederseniz yani absürtlüklerin de bir amacı olduğunu düşünerek izlerseniz farklı bir tat alabileceğiniz bir film.